Όχι, δεν είναι ξεπερασμένη αξία ο Σεβασμός.

Την πρώτη φορά που πήρα πρωινό σε ένα συνηθισμένο, καθόλου πολυτελές ξενοδοχείο στη Ζυρίχη, είδα μια συνήθεια που ποτέ πριν δεν είχα ζήσει σε ξενοδοχεία στην Ελλάδα.

Ενώ στο μπουφέ του μπρέκφαστ στην Ελλάδα, βρίσκαμε στρογγυλά ψωμάκια και φέτες του τοστ, εκεί έβρισκες και ολόφρεσκες φρατζόλες από το φούρνο. Αναρωτήθηκα λοιπόν την πρώτη φορά: πώς θα κρατήσω τη φρατζόλα για να την κόψω; με τα δάχτυλά μου;

Και όμως. Εκεί δίπλα υπήρχε μια ολόλευκη πετσέτα φαγητού, για να κρατήσεις τη φρατζόλα, χωρίς επαφή με τα δάχτυλά σου. Αυτό έκαναν όλοι. Κρατούσαν τη φρατζόλα με την πετσέτα, με απόλυτο σεβασμό προς τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου.

Τριάντα χρόνια τώρα, πάντα παρατηρώ στα ξενοδοχεία με φρέσκο ψωμί σε φρατζόλες, πως, είτε οι άλλοι τους παρακολουθούν με τα μάτια είτε δεν τους κοιτάζουν, όλοι σέβονται τον κανόνα υγιεινής. Δεν έχω συναντήσει ούτε έναν να παρεκκλίνει.

Το ίδιο συμβαίνει στα φανάρια για τους πεζούς, όταν ανάβει το κόκκινο. Κανείς δεν περνάει απέναντι, ακόμα κι αν κοιτάξεις αριστερά-δεξιά και νιώθεις ασφαλής, γιατί εκείνη τη στιγμή ο δρόμος είναι άδειος. Όλοι οι πεζοί σέβονται το κόκκινο φανάρι, γιατί σέβονται το νόμο. Δεν τον ερμηνεύουν κατά το δοκούν, όπως τους συμφέρει εκείνη τη στιγμή. Παρά την απουσία τροχονόμου, αστυνομίας ή κάμερας, σέβονται το νόμο. Γιατί ο νόμος είναι που μας κάνει κοινωνία με συνοχή. Αλλιώς, εύκολα θα γινόμασταν η ζούγκλα των ανθρώπων του Νεάντερνταλ.

Τις προάλλες, περνούσα με ταξί από το Δαχτυλίδι στο Μαρούσι, για να μπούμε – ευθεία – στην Αττική Οδό. Ένας – που εγώ θα χαρακτηρίσω εν δυνάμει εγκληματία – ξαφνικά, την τελευταία στιγμή, θυμήθηκε και από τη δεξιά λωρίδα πετάχτηκε να περάσει κάθετα από μπροστά μας και να αλλάξει δύο λωρίδες, για να πάει αριστερά.

Εγώ τον χαρακτήρισα…, δεν θα πω δημόσια πώς, και είπα πως κάνει παρανομία. Μακάρι να υπήρχε ένας τροχονόμος ή κάμερα εδώ, συμπλήρωσα.

«Τι λέτε κυρία μου;» είπε ο ταξιτζής. «Δηλαδή, πρέπει να σε παρακολουθεί κάμερα για να είσαι σωστός; Και νόμος να μην υπήρχε, δεν θα ‘πρεπε να σέβεσαι τον συμπολίτη σου;» Σωστός! Ο σεβασμός είναι αδιαπραγμάτευτη ανάγκη. 

‘Όταν ευεργετείσαι από μια κοινωνία που σε προστατεύει με το σεβασμό της, επειδή είσαι συνάνθρωπος, γιατί να σπας τα δεσμά που μας ενώνουν, προκειμένου να κάνεις το κέφι σου εγωιστικά; Να ξαναγυρίσουμε στον Μεσαίωνα, στην εποχή του Κρο-Μανιόν; Πόσο πίσω;

Πάλι θα μιλήσω για την Ελβετία. Με έχει εντυπωσιάσει, όχι μόνο πόσο σέβονται αλλά και πόσο αγαπούν τη Φύση. Πόσο την προσέχουν, σαν να είναι πολύτιμος θησαυρός. 

Εδώ, όχι μόνο δεν σεβόμαστε, δεν αγαπάμε αλλά ούτε καν καταλαβαίνουμε την ευεργεσία της φύσης στη ζωή μας,

Δεν νιώθουμε μέσα μας κανένα σεβασμό στα δάση. Τα οποία μας φροντίζουν και μας προστατεύουν, ειδικά την Αττική των πέντε εκατομμυρίων κατοίκων με τους καύσωνες που περνάει. 

Στην Ελβετία, ανεβαίνουν σαν σε προσκύνημα με σεβασμό τα στενά μονοπάτια στα δάση, γέροι, νέοι, ντόπιοι, ξένοι επισκέπτες χωρίς ούτε ένα πεταμένο πλαστικό μπουκάλι στις άκρες. Τα ρυάκια, που είναι χιλιάδες, τα ποταμάκια, οι λίμνες, οι ακτές τους, όλα είναι πεντακάθαρα, spot για φωτογράφιση.

Τα δικά μας δάση, αρχικά είναι φαλακρά από τις επανειλημμένες πυρκαγιές και μετά γίνονται συνοικισμοί. Τόσο σέβας! Όσο για τα ανύπαρκτα ποτάμια/χειμάρους μας, τα κάνουμε χωματερές. Πού είναι ο σεβασμός για τη Φύση μας; Αυτά είναι εδάφη της Ελλάδας, ενός χρυσού «οικοπέδου» – που αποτελεί δική μας ιδιοκτησία.

Ας μην αναφερθώ στο σεβασμό ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας. Στα μέλη της κοινωνίας. Στα μέλη των ατόμων που ακολουθούν τα social media. Στους συνανθρώπους μας που ανήκουν σε ευαίσθητες ομάδες. Στους συμμαθητές στα σχολεία. Στο σεβασμό στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.

Η αξία του σεβασμού δεν είναι παλιομοδίτικη, αλλά ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνίας και της ζωής μας. Δεν υπάρχουν trendy και ξεπερασμένες αξίες. Εκτός και αν έχει ξεπεραστεί η Κοινωνία.

Κατερίνα Τσεμπερλίδου 

Συγγραφέας, Ομιλήτρια, δημιουργός του site www.tsemperlidou.gr

Ακολουθήστε τη συγγραφέα Κατερίνα Τσεμπερλίδου στο Instagram: @tsemperlidou